حضور مىيافتند . نام اين درس ، « تفسير الإلقاء » بود از افادات او در اين درس ، تبحر او ، در علوم قرآنى به خوبى معلوم مىگردد . مرحوم آقا محمّد رضا قمشه‌اى - يا به قول ميرزا مهدى آشتيانى « آمرضا » « 1 » در اوايل ورود به تهران در ايام تعطيلى برخى از آيات قرآنيه را آيات ذات و صفات و افعال و آيات ولايت و هدايت و مختصر آيات متفرقه كه داراى مضمون مشترك هستند تفسير و تأويل مىنمود . اما بعدها به عللى آن بحث را ترك نمود ، آقا مير شهاب الدين حكيم شيرازى در دوران تدريس دنبال روش استاد را گرفت ، ولى مانند استاد خود در بيان تأويل آيات ، يد باسط نداشت ، آقا محمّد رضا پيرامون سوره مباركه « الكوثر » درست شش ماه تمام بحث كرد . گفته‌اند در اثناى بحث صورت او برافروخته و طلاقت لسان و عذوبت بيان در او رو به اشتداد مىرفت تا بدان حد كه شخص مستعد از تأثير بياناتش مدهوش مىشد » . « 2 » باز استاد آشتيانى در همان ، مقدمه طى يك حكايتى از زندگى خود ، نكات ارزنده‌اى از استاد مشايخ ، آقا محمّد رضا بازگو نموده‌اند كه هم حالات درونى و هم ظاهرى آن استاد كلّ را آشكار مىسازد : « به ياد دارم كه در ايام صباوت با جده‌ام كه « باران رحمت بر او هر دمى » به مجلس روضه خوانى مىرفتم ، حال و هواى آن روزگار چيزى ديگر و خلوص آن مردم ، حيرت آور بود ذاكرين سيّد الشهداء « عليه و على أصحابه المستشهدين بين يديه من الصلوات أزكاها و من التحيات الماها » كه در عرشه منبر قرار مىگرفتند ، بعد

--> ( 1 ) - در شهرضا نيز معروف به « آمرضا » و « آميرزا شيخ » بوده است . ( 2 ) - چاپ دوّم - ص 37 . در صفحات 37 - 38 - 39 - 40 - 46 - 128 ، تعليقاتى از « آقا مير » ذكر شده است .